Onu o kadar özlüyordum ki kalbim hızlı hızlı atıyordu.
Onunla yaşayacağım yeni heyecanlar için hazırım, diyordum.
Durmadan yazıyordum.
Ona söyleyemediklerimi, söylemek istediklerimi…
İçimden taşan her ne varsa yazıyordum.
Kendimi ne zaman sıkışmış hissetsem yazmak benim nefesimdi.
Bu yüzden her gün kâğıtlara, her yere onu yazıyordum.
Her gün yaşadığım kalp çarpıntıları, vücudumun uyuşması, sebepsiz heyecanlar…
Sonra zihnimde onun sesi.
En sonunda ağlamaya başlıyordum.
Bu hikâyenin gittiği yer neresiydi?
Her gün böyle bir döngü yaşamak.
Beni ben yapan her ne varsa yanarak yok oluyordu.
Ona ulaşmayı bırakmıştım.
Unutmaya karar vermiştim.
Neden hâlâ kurtulamıyordum?
Neden ben bunu yaşıyordum?
Gün içinde yaşadıklarım yetmezmiş gibi, gece rüyalarımda da onunlaydım.
Ama rüyalar hep güzeldi.
Konuşamadığımız her ne varsa, uzun uzun konuşup anlatıyorduk birbirimize.
Ya da onun bana mesaj gönderdiğini görüyordum.
Bu yüzden rüya gördüğüm sabahlar, bir anlığına da olsa mutlu uyanıyordum.
Tüm bunlar bana tek bir şey söylüyordu, Yakında buluşacağız.
Yaşadığım her şeyin bunun bir işareti olduğuna emindim. Yoksa bu yaşadıklarımın başka ne açıklaması olabilirdi ki?
Zihnimde onu duyuyordum, Az kaldı. Merak etme. Geliyorum. Buluşacağız.
Kendi iç sesim de artık çok daha yüksekti. Hatta bir kez Sakın ‘Telefon numaram hâlâ engelli mi?’ diye kontrol etme. Akışa bırak. Yoksa her şey bozulur, demişti. Bu sesi dinleyip kontrol etmeyi bırakmıştım.
Sürekli gördüğüm senkronize saatleri, o an ne düşünüyorsam ya da ne yapıyorsam birlikte not almaya başlamıştım.
Tüm gün o benimle değildi. Ama ben onunlaydım işte.
Her saniye, her dakika.
Artık anlıyordum.
Onu unutamayacaktım.
Kabul etmiştim.
Bir gün… bir bodrum katında, hoparlörümden müzik açıp dans ediyordum.
Müzik ve dans.
Tüm bu karanlığın içindeki tek ışığımdı.
Kendi açtığım şarkı sonrasında bilmediğim bir şarkı çaldı. Şarkının insanı alıp bu dünyadan götüren bir başlangıcı vardı. İlk saniyelerinde teslim olup gözlerimi kapattım.
Şarkının beni götürdüğü yere bedenim de eşlik ediyordu.
Kapalı gözlerimin arkasında, en aydınlık hâliyle bizi gördüm. Açık bir alanda, birbirimize sımsıkı sarılarak dans ediyorduk.
Varoluşu bedenimin her yerinde yankılanıyordu.
Buna gerçek demek mümkün değil miydi gerçekten?
Çünkü ben her şeyimle onunla, oradaydım.
O kadar iyi hissettiriyordu ki gülümsedim.
Tüm şarkı boyunca uçuyordum.
Gerçek bir mutluluktu. Gerçek bir birleşmeydi.
On dakika boyunca, gözlerimi açmadan bizi doyasıya yaşayarak dans ettim. Şarkı bittiğinde hafiflemiş hissediyordum kendimi.
Peki beni alıp onunla olduğumuz o benzersiz ütopyaya götüren bu şarkının adı neydi?
Hemen baktım.
RÜFÜS DU SOL – Innerbloom.
Şarkının ismi ‘içten çiçeklenme, ruhun genişlemesi’ anlamına geliyordu.
Sözlerinde,
Masum bir sevgi bekleyişinden.
Rüyaların içinde kaybolmaktan.
Artık kurtulmak istemekten. Her şeyini ortaya koymuş olmaktan.
Gerçekte yaşanmayan ama zihninde çok canlı hissettiği anlardan bahsediyordu.
Şarkının sonunda, Beni istiyorsan. Bana ihtiyacın varsa. Seninim.
Ağlıyordum.
Beni alıp ona götüren bu şarkı, ne hissediyorsam anlatıyordu. Heyecanla tekrar açıp dinledim. Böyle bir eş zamanlılık, barışma umudumu daha da güçlendirmişti.
Dans bitti.
Şarkı bitti.
İçimde yine ona karşı çok güçlü bir arzu hissettim.
Bu arzuyu takip ettim.
Bir elimi göğsümün ortasına götürdüm.
Cayır cayır yanıyordum yine.
Diğer elim ise kasıklarımdaydı. Elim burada bir ritim yakalamıştı. Ufak tempolu hareketlerle, hafif bir baskı yapıyordum.
Gözlerimi kapattım.
Bu kez hayali ben yönlendiriyordum.
Bir yatak odasındaydık.
Tutkuyla seviyorduk birbirimizi.
Onu, boynunu doyasıya öpüyordum.
Ona dokunmanın, onu hissetmenin coşkusuyla orgazm oldum.
Baktığımda bu kez de fiziksel bir sıvı olmadığını gördüm.
Evde bile değildim ama kendimi durduramamıştım.
Orgazm öyle yoğundu ki sonrasında vücudumda titreme ya da hareket etme ihtiyacı oluşuyordu.
Bu orgazm sanki beni dengelemişti. Sakinlemiş hissediyordum.
Ve ben tüm bu olan bitenle birlikte onu görmek için sabırsızlanıyordum.
Her şey bu kadar canlıyken biliyordum.
Çok yakında buluşacaktık.
Zihnimde duyduğum sesi de bunu söyleyip duruyordu.
Tüm bu yaşadıklarımı ona anlatmak istiyordum.
Her gün aklımdan çıkmayan Ona sarıldığımda hissettiğim o mükemmel sıcaklığı nasıl tekrar bulacağım ben? sorusuyla mahvoluyordum.
Bulamayacağıma emindim.
Bu beni en derinimden yaralıyordu.
O sıcaklığın kaynağına ulaşmaktan başka da hiçbir şansım yoktu.