Onun çok hareketli bir hayatı vardı. Bir teknoloji şirketinde CEO’ydu.
Görüşmeden önceki konuşmalarımızdan anladığım yerinde duramayan biri olmasıydı. Her gün bir planı vardı.
Çalıştığı şirkette çıkan sorunları anında ona bildiren bir sistemden bahsetmişti. Uyku düzenim çok kötü, diyordu. Zaten sadece biriyle uyuduğum zaman güzel uyuyabiliyorum. Bu da benim bebek özelliğim.
Ben de bu durum için bulduğum çözümün yastığa sarılarak uyumak olduğunu söylemiştim.
İkimiz de sarılmayı çok seviyorduk.
O, yaşadığı korkunç trafik kazası sonrası, oradaki taksici amcaya Size sarılabilir miyim? diye sorduğunu anlattı. Taksici amcanın da sarıldıktan bir süre sonra ‘yeter’ anlamında Tamam kardeşim, dediğini söyledi gülerek.
Ben de ona bir akşam sarhoş olduktan sonra, yolda tanımadığım insanlara Size sarılabilir miyim? dediğimi, bir sürü insana sarıldığımı anlatmıştım.
Biz konuşmaya başladıktan sonra bir hafta sonu Norveç’e gitmişti. Aynı ülkedeymişiz gibi mesajlaşmaya devam ediyorduk.
Bir yandan tüm gün seninle konuştum bir yandan da on tane müze gezdim, yazdı. Çalışırken de gün içinde sayısız toplantıya girmesine rağmen beni asla ihmal etmiyordu.
Bir keresinde Şu an toplantıdayım ve senin mesajların yüzümü güldürüyor. Toplantının ortasında gülüyorum. Bu hissi seviyorum, demişti.
Küçükken üstün zekâ tanısı konulduğunu, yalnız ve disiplinli bir şekilde büyütüldüğünü anlatmıştı. Terapistime, ilişkilerimde artık başarılarımla ilgili iltifat almak istemediğimi anlattım. Giydiğim kıyafetler, izlediğim filmlerle ilgili iltifat almak istediğimi söyledim, demişti.
Kazanın onda bıraktığı bir yara vardı.
Bana hissettirmemeye çalışsa da şu sözlerinden anlıyordum, Kaza raporu geldi. Kötü hissediyorum. Yüzde yüz karşı taraf hatalı. İşte bu konu, benim hayatımda aşamadığım bir konu.
Daha fazla konuşmak istemediğini söyleyip başka konu açmamı istemişti. Ben de ayakkabı numarasını sormuştum. Gülüşmüştük.
Hayatında her şeyi sebep-sonuç ve mantık çerçevesinde yaşıyordu. Mesela bir konu hakkında tartışıyorduk. Fikrini teorik olarak açıklıyordu.
Hissetmek peki? Sadece hissetmek, demiştim.
Çok teşekkür ederim. Birinin arada bir çıkıp bana ‘Şşş… Şimdi dur ve sadece hisset’ demesi gerekiyordu. Bunu arada yapar mısın lütfen? yazdı.
Konuşmalarında Seni daha fazla şımartmak isterim. O konuyu bana bırak. Senin için bunu yapmak çok keyifli olur, gibi cümleler kuruyordu.
Mesela aramızdaki mesafenin görüşmemiz güzel geçerse nasıl sonuçlar doğuracağını konuşuyorduk. Lojistik konular hiç önemli değil, demişti. İstersen sana bu konuyla ilgili sunum bile hazırlar, seni ikna ederim.
Bu, duyduğum en tatlı şeylerden biriydi.
O böyle konuştuğu zaman ben de ona Peki ben senin için ne yapabilirim? Senin ihtiyacın olan şey nedir? Alma-verme dengesini korumalıyız, diyordum. Daha çok veren taraf olmayı tercih ediyordu sanki.
Mesela iltifat almayı bilmiyordu. Ona güzel şeyler söylediğimde konudan uzaklaşmaya çalışıyordu. Bunu ne zaman fark etsem Hayır, şimdi bütün gün seninle ilgili konuşacağız. Kaçmak yok, diyordum gülerek.
Alma-verme dengemizi korumalıyız. Çok özel birisin. Bunu kabul etmelisin, diyordum.
O da bana şunu anlatmıştı, Sana çok ilginç bir şey söyleyeceğim. Kazadan hemen sonra arkadaşlarım beni zorla geleneksel bir şifacıya götürdü. Şifacı bana ‘Senin alma-verme dengen bozulmuş. Bu yaşadığın kaza onun sonucu. Evet, bir insan için bir şeyler yapabilirsin ama ondan bir şey almayı da bilmelisin.’ dedi. Şimdi, kazadan iki hafta sonra seninle tanışıyorum ve bana sürekli alma-verme dengesinden bahsediyorsun. Gülüyorum.
Alma-verme dengesini iyi kuramasam da, çok önemli olduğunu biliyordum. Belki de ben de birinden bir şey almakta zorlanıyordum.
Hem almak hem vermek.
Aşırı farkındalıkla ya da kontrolcülükle, her iki uca da müdahale edebiliyordum.
Hatta bir arkadaşım bir keresinde Neden insanları kullanmaktan korkuyorsun? Onlar seni kullanacak, sen onları kullanacaksın. İletişim biraz da budur. İnsanlardan bir şey almaktan çekinme. Zaten sen de karşılığını verirsin, demişti.
İkimiz de yürüyüş yapmayı çok seviyorduk. Aslında bu konuştuğumuz alma-verme dengesinin belki de en güzel hâli yan yana yürümekti.
Ona bir kez Tam güneş doğarken, sadece yürümek için uyanıp dışarı çıkmak istiyorum. Bütün şehir sessizken…
Belki bir gün birlikte yaparız, demiştim.
Olmadı.