Teslimiyet II – İkiz Alev · Tutkuyla Yeniden Doğuş

Teslimiyet Notları I: Kabul ve Huzur

Bugün tekrar huzuru bulduğum bir gündü. Kara bulut gibi üzerimde olan özlem, ona yazdığım ve yaktığım mektupla yok oldu diyebilirim.

Yaklaşık iki aydır nerede olduğum, ne yaptığım hakkında hiçbir fikrim yok. İlk kez bugün dünyaya geri döndüm.

Sabah uyanıp şükrettim. Sonra bir kahve alıp deniz kenarına gittim.

Güneş, dans, deniz, hayat. Yine kendime dönebildim.

Bolca müzik, bolca dans. Daha fazla yapmak istediklerim var.

Arada yine özlüyorum onu. Ama sorun yok. Yönetebiliyorum.

İki gündür ağlamıyorum.

Her şey için, daha iyisi için teşekkür ederim.

Kalbim için, benim için, onun için teşekkür ederim.

Onun kalbine yumuşaklık, benim kalbime olgunluk diliyorum. Ve yollarımız doğru zamanda tekrar kesişsin.

Hayatımın daha güzel olması için neler mümkün? Bağımlılıkları azaltmak, daha üretken olmak, belki bir enstrüman öğrenmek.

Kendime, ruhuma doymak istiyorum.

Kendimi, içimdeki terk edilmiş bebeği iyileştirmek…

İnsanın küllerinden doğması çok garip.

Hayatın tadını çıkarmak istiyorum.

Kendimi keşfetmek, derinlerdeki yaralarımı görmek ve belki de o yaraları sevmek…

Bu acı çektiğim süreçte, bir yandan da hislerimin, sezgilerimin güzelliğine hayran kaldım diyebilirim.

Bugün hava, güneş, her şey bambaşkaydı sanki.

Kendi ruhsal doygunluğumun peşindeyim.

Hissediyorum.

Bu yolculuk heyecan verici olacak.

Şimdi bu minik ormanda, aramda sevgi bağı kurduğum ağacın yanında yazıyorum bunları. Ona sarılmak bana çok iyi geliyor.

Şimdi inanılmaz bir ilham var içimde.

Bu enerjiyi nereye aktarsam bitmez ki.


Teslimiyet Notları II: Gölgeyle Yüzleşme

Bu, zor bir yolculuk olacak.

Bugün bunu daha iyi anladım.

İnsanın kendine dönmesi, kendiyle yüzleşmesi kolay bir şey değil ki.

Artık büyüme zamanı geldi. Yanarak yeniden doğacaksın.

Bugün hep aklımdan geçen daha iyi, daha sevgi dolu, daha anlayışlı bir insan olmaktı.

Kafamı çok toplayamadım. Kalbim hiç olmadığı kadar açık.

Hislerim, sezgilerim her şey.

Ve ikiz alevim… yani ben.

Bir enerji varsa ortada, bu benim de enerjim aynı zamanda.

Bugün dağıldım biraz.

Ben değerliyim.

Bu kadar katmanlı olduğumu fark edebilmek ne güzel.

Hayatımda ilk kez teslim oluyorum.

Başka bir seçeneğin kalmadığı için teslim olmak da teslimiyet midir?

Bir insanın gerçekten teslim olmasının mümkün olduğu başka bir yol var mıdır?

Teslimiyet, gözün görmediği, kulağın duymadığı, elin değmediği gerçeğe tüm benliğinle inanmak mıdır?

Belki de teslimiyet, akıl sağlığını yitirip yitirmediğini düşünüp bu ihtimale gülümseyebilmektir.

Teslimiyet, bu ihtimali düşünüyor olabilmene şefkat gösterebilmektir belki de.

Ya da kimliğini kaybedip yeni bir benliğe hazırlanmaktır.

Görülmeyeni hissedip yalnızlaşmaktır.

Her şeyi kontrol edersek güvendeyiz sanıyoruz. Ve ben ilk kez beni götüren bir yol olduğunu hissediyorum.

Bazen bir insan, bazen bir olay, bazen bir kayıp.

İnsanı insan yapanın acılar olması ne garip değil mi?

Dünyada ne büyük acılar var deyip kendi acını küçümsemek de insan olmak belki de.

Yıkılmadığımız yerlerde sesimiz çok yüksek.

Yıkılan yerlerimizden gelir kalbin damlaları.

Yıkılmadığımız yerlerde çoğalır isteklerimiz.

Yıkılan yerlerimizde bilinir doğanın eli, değeri.

Tüm bunlar olurken bir ağaç, bir saksağan kuşu en büyük dostum oldu.

Bu yüzden ben de artık tıpkı bir orman gibi seviyorum onu.

29


Yakında…