Kalbimin sıkıștığı anlardan biriydi.
Şu an kendini iyi hissetmiyor, dedim. Hissediyorum, şu an iyi değil.
Ağlamaya başladım.
İçimden onunla konuşuyordum. Yanındayım, seninleyim, diyordum.
Onun iyi olması, benim iyi olmam… birbiriyle bağlantılı olduğunu hissediyordum.
Böyle bir şey mümkün olabilir miydi?
Kendimden de geçtiğim anlar vardı.
Onun iyi olmasını istiyordum sadece.
Bizden de geçtiğim anlar vardı…
Yaptığım tek bir yanlışla beni silmesi, bana şu soruları sordurtuyordu,
Onun canını kim yaktı? Onu bu zamana kadar kimler üzdü?
Kalbinde kimler yara açtı?
Geçmişte onu üzen herkese karşı öfkeliydim.
Bir keresinde ona kedilerimle videolar göndermiştim.
Kedilerim, ben gel dediğimde geliyor, omzuma çıkıyor. Yat dediğimde yatıyor. Bu tarz videolardı.
Ben kedi insanı değilim sanırım. Ne yapacakları belli olmuyor. Ama bir kedinin bu kadar söz dinlediğini de ilk kez görüyorum. İnanamıyorum, daha önce hiç böyle bir şey görmemiştim. Kediye bunu yapan…, yazmıştı.
Aslında o an, söyledikleri çok tatlı ve komik gelmişti. Kedilerimle olan bağımı güçlü bulması çok güzeldi.
Kediye bunu yapan insana neler yapmaz? anlamında kurduğu cümle de komikti.
Şimdi, işler bu noktaya geldiğinde tekrar düşünüyordum.
Bağlanmaktan korkmuş olabilir miydi?
Beni çok sevmekten korkmuş olabilir miydi?
Bir insan birinden çok etkilendiğinde ondan neden kaçar?
Bir insan, hayal ettiği her şeyi bir insanda bulduğunda, o insandan neden korkar?
Anlamak istiyordum.
Onu… kalbini… anlamak.
Onarma şansım olsaydı, kalbini onarmak isterdim.
Ben de onunla karşılaştığımda yaralıydım.
Onun benden uzaklaştığını hissettiğim anda, kendimi kontrol edemedim.
Onu kaybetmekten çok korktum.
Bu yüzden yaralanmamak için kaçmayı denedim.
Ama kaçamadım.
Onu en yakınımda görmek isterken ondan kaçmayı denedim.
Bitirmek istedim ama bitiremedim.
Barışmak için geri döndüğümde, kalbini kocaman bir kalkanla korumasıyla karşılaştım.
Nasıl kızabilirdim ki ona?
Belki de o da kendini çok üzülmekten korumak istemişti.
Kafasına göre ‘Bir daha konuşmayalım‘ diyor. İleride bağlanırsam, bana bunu yaparsa ben ne yaparım? diye düşündüyse?
Ne diyebilirdim?
Ya da onun bir anda bana mesaj göndermemeye başlaması, uzaklaşması…
Kaçmak için kendine bir alan açmış olabilir miydi?
Bir insan gerçekten biri tarafından görüldüğünde, gerçekten sevildiğinde, her zaman kalmayı mı tercih eder?
Bir insan geçmişinde, ilişkilerinde yaralandığında, kendini korumak için nelerden vazgeçer?
Kendini, hayatını kontrol etmeye alışkın biri, tüm kontrolün elinden gittiğini fark ettiği an, ilk yapacağı şey kaçmak mı olur?
Onunla karşılaştıktan sonra hayatı çok farklı görmeye başlamıştım.
Çünkü bir insanı gördüğün ilk saniyede, sebebi olmadan çok sevmenin, akıl ile açıklanacak hiçbir yanı yok.
Kalbimin sınırlarını… aslında bir sınırı olmayışını onunla görmüştüm.
Bu sevgi, bu coşku…
Onun ilgisizliğini hissettiğim an, güçlü bir korkuya dönüştü.
Gidiyor, bitti, diye düşündüm.
O korkuyla, beni terk edeceğini düşündüğüm için…
Belki de en korktuğum senaryoyu, bir an önce yaşayıp bitirmek istedim.
Ama yapamadım.
Unutmak istesem de yapamadım.
Unutmak istemesem de yapamadım.
İkimiz de yaralıydık.
İkimiz de bu karşılaşmayla baş etmeye çalışıyorduk.
İkimiz de bunu beklemiyorduk.
Ben onun yaralarını sarmaya hazırdım.
Kendi yaralarımı görmeden.
Onu, kalbinin en güzel yerinden sevmeye hazırdım.
Ama o, kendini öyle bir korumaya almıştı ki…
Bir kalenin içinde saklanıyordu.
Belki de bu korku kalesinin içinde o da nefes alamıyordu.