Vücudunun tepkileri, kıpkırmızı oluşu ve sıcaklığı, onun tarafında da neler olduğunu anlatıyordu bana.
İtiraf etmeliyim.
Ona hissettirdiklerimi vücudunun ritminde görmek de beni delirtiyordu.
İlk karşılaşmamızdan önce ona tenimin çok sıcak olduğunu söyledim.
O da bana kendi teninin de çok sıcak olduğunu söyleyerek karşılık verdi.
İkimiz de gerçeği söylüyorduk.
Fakat bu iki sıcak tenin bizi kendi alevinde yakmasına hazır mıydık?
Onu yemek istiyordum.
Yani bunu anlatabileceğim daha farklı bir yol yok.
Yan yana birbirimizi çekerken tutkuyla, arzuyla… konuşmaya başladık. Ne zaman geçer bu yükseklik? Bu hisler?
Ben bir kırk kilometre koşabilirim şu an bu heyecanla, dedi gülerek.
Üç saat… üç gün… üç hafta…
Ne zaman geçer diye tahmin etmeye çalışıp gülüşmeye devam ettik.
Eve bırakayım mı seni? diye sorduğunda zahmet etmesini istemedim.
Ama o ısrar etti. Hadi hadi, şimdi geçelim bu aşamayı. Hem benim için de kazanç olur, dedi.
Arabaya bindiğimizde el ele tutuştuk.
Elleri o kadar pürüzsüz, o kadar güzeldi ki.
Ayrılma zamanı geldiğinde beni öpmek istedi.
Geri çekildim. Fiziksel yakınlık için zamana ihtiyacım vardı.
Ona karşı hissettiğim her şey yeterince kontrolsüz ve belirsizdi.
Yanından ayrıldıktan hemen sonra özlemeye başladım onu.
Bir yandan da içimde hem coşku hem de anlam veremediğim bir burukluk vardı.
Eve geçtim.
Ağlamaya başladım.
Gözyaşlarıma engel olamıyordum.
Mutluluk muydu yoksa acı mıydı bu?
Onunla karşılaştığım o ilk gün, bu hikâyenin ilk gözyaşları akmaya başlamıştı.
Geçti mi? yazdı.
— Hayır. Daha da arttı sanki. Niye ayrıldık? diye düşünüyorum.
— Ben de aynı şeyi düşündüm. Ayrıca geçmesi için de bir şey yapmaya hazırdım. Seni öpmek istedim ama arabadan hemen indin.
— Bu arzunun geçmesine değil, daha da artmasına sebep olurdu…
— Olsun, ne kadar daha artabilir onu görmüş olurduk biz de. Şimdi Gel, al o öpücüğü, desen kalkıp gelirim.
Bu mesajı gördüğümde saat sabah dört buçuktu.
Bir yandan gözlerimden akan sebebini bilmediğim yaşlar…
Bir yandan da gelen bu tutkulu mesajla kaybolmuştum.